The Ghost Writer

Er zijn vele momenten in Roman Polanski’s The Ghost Writer, waarbij je je even in een Hitchcockfilm waant. Vooral bij de scene waarin een briefje wordt doorgegeven en waar je het briefje van hand naar hand ziet gaan, is duidelijk te zien dat Polanski goed naar de grootmeester van de suspense heeft gekeken. Polanski laat in zijn nieuwste film geen steekje vallen: dit is een man die weet hoe je een thriller regisseert. De heerlijk rustige spanningsopbouw, de belichting, de muziek. Deze film maakt gebruik van suspense, in plaats van actie en shock-elementen. Opvallend is trouwens ook dat er weinig clichés te zien zijn: in een film met als titel Ghost Writer, wordt er er verdomd weinig geschreven. Geen lange scenes van een schrijver aan zijn bureau, peinzend over zijn woordkeus. Geen inspiratieloze scenes waarin de hoofdrolspeler een writer’s block heeft. Er worden in deze film welgeteld slechts vier regels geschreven. Gelukkig maar.

De voormalige Britse premier Adam Lang (een opvallende Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Wanneer deze ghost writer (Ewan McGreggor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires.

Soms heb je het gevoel dat je naar een oude Britse detectivefilm zit te kijken. Elk staflid van Lang zou een potentiele dader kunnen zijn. Dit oude gegeven wordt gemixt met een verhaallijn over het mishandelen van Afghaanse krijgsgevangenen. Maar het zijn de perfect uitgekozen thriller-elementen die The Ghost Writer boven het gemiddelde tillen. De scene waarin de Ghost in de stromende regen met de fiets een tocht over het eiland maakt, de alom aanwezige zwarte auto’s, het interieur van Langs verblijfplaats: alles klopt. De climax mag dan net ietsje over de top zijn; het allerlaatste shot is subliem.

The Ghost Writer heeft prachtige art-direction en neemt je mee in het verhaal. Knap is vooral het rustige tempo waarin de film opbouwt, vooral in tijden waarin rust veelal plaats maakt voor snel gesneden actiescenes. De 76-jarige Polanski, die het script ook schreef, laat zien hoe het was toen regisseurs hun vakmanschap lieten blijken door verhaal te verkiezen boven effecten. Roman Polanski heropent hier een oude en lanceert hopelijk een nieuwe wereld van suspense.  Nu maar hopen dat meer regisseurs zijn voorbeeld volgen.

****

The Ghost Writer is te zien in Must See Tilburg, Euroscoop Tiburg, Pathé Eindhoven en Zien Bioscopen Eindhoven.

 

Het Carice van Houten Effect

Het was het afgelopen jaar haast vloeken in de kerk wanneer ik op een feestje durfde te verkondigen dat ik Carice van Houten eigenlijk helemaal niet zo’n goede actrice vind. Mensen draaien zich als een éénkoppig monster naar me toe en schermen met filmtitels als ‘Zwartboek’ en ‘Komt een vrouw bij de dokter’ om mijn ongelijk te bewijzen. Wanneer ik dan nog durfde in te brengen dat dat eigenlijk ook maar matige films waren, werd er schuimbekkend gegooid met films als ‘Alles is Liefde’ en ‘Valkyrie’; de film met Tom Cruise waarin Carice welgeteld 3,5 minuut te zien is. Toch krijgt mijn stelling de laatste tijd meer bijval en zien kennissen en vrienden eindelijk wat ik bedoel.

 Carice van Houten lijdt namelijk aan het Monique van de Ven-effect. Monique van de Ven was ooit net zo bekend en geroemd als Carice van Houten nu. Ze won twee gouden kalveren en speelde in de ene na de andere Nederlandse film. En dat was nou net het probleem: ze speelde in elke Nederlandse filmproductie. Dat zelfde probleem heeft Carice van Houten ook. Ik was eigenlijk na Zwartboek (‘Houdt het dan nooit op?’) al uitgekeken op de beperkte acteermogelijkheden van Van Houten, maar nu ik ook ‘Ik omhels je met duizend armen’ (‘wanneer houdt het ooit op?”)’ en ‘Komt een Vrouw Bij De Dokter’ heb gezien wordt me helemaal duidelijk wat de reden is van het succes van Carice: ze is de beste vis in een vijver vol rotte. Nederlands acteertaltent is zeer zeldzaam en Carice steekt daar dan nog wel met kop en schouders bovenuit. Desalniettemin blijft het een actrice met matige acteerkwaliteiten die op geen enkel ogenblik weet te overtuigen. Het blijft altijd Carice van Houten die in een film speelt. Je kijkt naar de actrice, niet naar het karakter die ze zou moeten spelen.

Zo ook in ‘De Gelukkige Huisvrouw’, de nieuwste Nederlandse productie. We zien Carice in de de verfilming van Heleen van Royens gelijknamige bestseller. Carice is weer op dreef op de haar bekende, nonchalante manier. Ze vloekt, ze tiert en geen moment overtuigt Van Houten in de rol van de cynische en verwarde Lea, die na haar bevalling aan een postnatale depressie lijdt.

Hoewel de scenaristen (waaronder Van Royen zelf) en regisseur Antoinette Beumer in de tweede helft van de film proberen de ware oorzaak van de depressie naar boven te halen, is het dan al te laat om enige vorm van medelijden te hebben met de stoere Lea, die vooral platvloers overkomt.

Toegegeven: Carice van Houten slaagt er wel in je door de hele film mee te nemen naar de eindstreep. Dat doet ze op de bekende manier, in de rol van stoere, toch kwetsbare vrouw (zie ook: Zwartboek, Komt een vrouw bij de dokter en Ik omhels je met duizend armen) Het is de hoogste tijd dat er nieuw en vooral meer talent opstaat in Nederland. Want met Carice hebben we het inmiddels wel gehad. Toch staat de nieuwe Nederlands/engelse productie met Carice van Houten en (tja) Rutger Hauer alweer op stapel: Black Butterflies.

Houdt het dan nooit op?

De Gelukkige Huisvrouw is nu te zien in Mustsee Tilburg en Pathé Eindhoven.

Bekijk de trailer van ‘De Gelukkige Huisvrouw.’

Leuk. Voor een buurthuis

Diepgang, heet de nieuwe show van Ernesto & Marcellino en Wilfried Finkers. Diepgang heeft het programma zaterdagavond allerminst. De show zou eigenlijk plaatsvinden in het Tilburgse Midi Theater, maar werd wegens tegenvallende kaartverkoop geschrapt, wat al niet veel goeds belooft. De reeds aangeschafte kaarten kunnen gebruikt worden voor de voorstelling in Cultureel Centrum de Kei in Reusel. Een handjevol Tilburgers komt er opdagen. De rest van de uitverkochte zaal is gevuld met de plaatselijke bevolking.

C.C. De Kei doet denken aan een kruising van een buurthuis en de aula van een bejaardentehuis en zo ruikt het er ook. De geur van oude meubels, vermengd met een vleugje wierook doet vermoeden dat de zaal op zondagochtenden dienst doet als kerk. Doordat de stoelen recht achter elkaar zijn geplaatst, in plaats van schuin achter elkaar, wordt het zicht ook nog eens belemmerd.

 

Het deert de Reuseler bezoekers niet. Ernesto & Marcellino hebben al na een paar minuten de zaal op hun hand met wat inside-grappen over Bladel, wat het in Reusel (zo blijkt) natuurlijk altijd goed doet. Verder is het vooral Ernesto (Ernst Beuving) die het woord heeft. Wilfried Finkers duikt zo nu en dan eens op om enkele sterke woordgrappen voor te lezen. Het zijn vooral de verhalen van Beuving en Finkers die de avond naar een wat hoger niveau tillen. Maar net op het moment dat dit niveau bereikt dreigt te worden, gooit Marcellino (Bogers) roet in het eten met zijn rol als bloedirritante sidekick.

Er volgen grappen als ‘Niet doorvertellen hoor: ik ben incontinent, maar wil niet dat het uitlekt.’ Finkers draagt nog wat voor, Beuving zingt nog een liedje, maar het geheel komt té geforceerd, té ingestudeerd over. Het publiek in Buurthuis De Kei verslindt het drietal echter en het ene luide applaus na het andere volgt tijdens een voorstelling die qua humor nog het meest doet denken aan een avondje Ik Hou Van Holland. Op het eind van de voorstelling volgt het crowdsurfen van Ernest & Marcellino, waardoor het publiek eigenlijk gedwongen wordt het duo op handen te dragen. Een passende afsluiting van een avondje geforceerde humor.

Diepgang. Ernesto & Marcellino, met medewerking van Wilfried Finkers.
Gezien op 24 april 2010 in Cultureel Centrum De Kei, Reusel.
Voor meer info: www.ernesto-marcellino.nl

 

 

Een gezellige muziekleraar

Urenlang kon ik vroeger luisteren naar mijn muziekleraar op school. Hoe hij vertelde over zijn tijd in San Francisco, waar hij in tijdens de jaren zeventig in een bandje speelde. Dan pakte hij weer eens zijn gitaar te voorschijn en speelde zomaar een lied, afgewisseld met prachtige anekdotes over vervlogen tijden waarover ik slechts kon dromen. Had ik de jaren zestig en zeventig maar meegemaakt, verzuchtte ik dan.
Een concert van Paul McCartney anno 2009 wekt bij mij hetzelfde, nostalgische gevoel op. Tussen de Wings-hits en Beatles-klassiekers door vertelt Macca regelmatig leuke anekdotes. De beelden op de grote videoschermen versterken mijn heimwee naar een tijd die ik nooit meemaakte. Elke keer wanneer Sir Paul een anekdote begint met “You know, back in the sixties I was…” hang ik aan zijn lippen, hunkerend naar smakelijke verhalen over die tijd waarvan mijn ouders, fervent Beatles-fans, zeggen dat het zo mooi was.

Wat ook meteen de reden is dat het publiek van die leeftijd pas echt massaal los komt wanneer ‘Paperback Writer’, Eleanor Rigby’, ‘Hey Jude’ en andere klassiekers uit de Beatleskoker tevoorschijn worden gehaald. De misschien wel laatste kans om een Beatle live op te zien treden, daar komen zij voor. Klanken uit het verleden komen naar boven, met bijbehorende gevoelens. Een stoere, grote man naast mij veegt stiekem een traan uit zijn ogen tijdens het Lennon-eerbetoon ‘Here Today’. De vrouw even verderop kan haar tranen niet tegenhouden bij ‘Let it be’. Ik kan slechts gissen naar de reden van deze tranen, maar iets zegt mij dat de klanken uit het verleden deze mensen doen terugverlangen naar vervlogen tijden.

Paul McCartney is inmiddels 67 jaar oud en bewijst in het Gelredome dat hij nog steeds de meester van de popmuziek is. Ruim tweeënhalf uur staat hij stevig rockend op het podium en lacht met de pretoogjes waarvoor hordes vrouwen ooit plat gingen. Die tijd is al lang voorbij. Wat overblijft is die gezellige, anekdotes vertellende, muziekleraar.

Maar wel de beste muziekleraar ooit.

(Gepubliceerd in Revu, januari 2009. Gezien op 9-12-2009 in het Gelredome, Arnhem)