De zoektocht naar een designtafel of huilend zigeunertje

De Tilburgse Meimarkt staat weer voor de deur. Eén van de best bezochte evenementen van Tilburg. Hoewel de markt met 680 plaatsen enigszins is verkleind – voorheen stonden er zo’n 800 kramen – kun je op 19 en 20 mei weer op zoek naar dat ene meubelstuk, een bijzonder boek of opblaaskrokodil.

De Meimarkt is uniek in haar soort. Al is het maar vanwege het formaat; het is al jaren de grootste rommelmarkt van Zuid-Nederland. Ook het publiek is ontzettend divers. Niet alleen de koopjesjagers en braderiebezoekers zijn op de Meimarkt te vinden. Verwacht ook (dronken) studenten met zojuist aangeschafte opblaaskrokodillen en toeters.  Daarnaast is het volgens de organisatie ook nog eens de enige ‘particulier georganiseerde nachtelijke rommelmarkt in een Nederlandse binnenstad’.

Dat kan dan allemaal wel zo zijn, maar het gaat toch zeker vooral om de rommel. En daar is gelukkig genoeg van. Kraam na kraam sta je versteld van de gigantische berg spullen die mensen de deur uitdoen. Je vraagt je af waar het door het jaar heen ligt opgeslagen. Dat is meteen ook het mooie aan de spullen op een rommelmarkt. Het ligt op stoffige zolders en in vochtige schuurtjes spinnenwebben te verzamelen totdat het achterin de aanhanger wordt gegooid en op een kraam wordt uitgestald alsof het Monèts of Van Goghs zijn. Maar voor ieder wat wils. Want zo kan het zomaar gebeuren dat je tussen de dozen met oude VHS-tapes, lampen met franjes en een actiefiguur van Skeletor een uniek stuk ontdekt. Maar wat uniek is voor de één, is absolute kitsch voor de ander. Het is dan ook daarom dat er nog steeds elk jaar Huilende Zigeunertjes te vinden zijn op de rommelmarkt. Want tja, overal is er een markt voor.

De Meimarkt vindt plaats op 19 en 20 mei.

Het zal je maar gebeuren:
- Onlangs kocht een man op een rommelmarkt in Den Bosch voor 50 euro een viool die 100.000 waard blijkt te zijn.
- Een zakenman in Las Vegas vond voor zes dollar een Andy Warhol ter waarde van 1,5 miljoen euro.

‘Ik geloof in de kracht van popcultuur’

Bij 013 staat een nieuwe directeur aan het roer. Als oprichter en voormalig directeur van STRP, programmamaker bij de Effenaar en cultuurmakelaar van Eindhoven heeft het poppodium een man in huis gehaald die het klappen van de zweep kent. Culture Shock in gesprek met Frens Frijns.

Frijns (45) is de opvolger van Guus van Hove, die in augustus tragisch om het leven kwam tijdens een rondreis door de Verenigde Staten. De wond zit er bij 013 nog steeds, maar de organisatie vond het zelf ook tijd dat iemand anders het poppodium weer voorwaarts ging koersen. Voor Frens is het ook even wennen, maar hij begint zijn draai te vinden in Tilburg. Want van Eindhovense cultuurmakelaar, oprichter en directeur van STRP, programmamaker bij de Effenaar nu opeens een vaste plek in Tilburg. “Het is een nieuw avontuur voor mij”, zegt hij er zelf over. “Afscheid nemen van STRP is natuurlijk moeilijk geweest. STRP is namelijk nog lang niet af, maar het werd voor mij ook tijd om mezelf verder te ontwikkelen.”

Frens vergelijkt Eindhoven met Tilburg: “Eindhoven is natuurlijk de stad van de megabedrijven en grootschaligheid. Dat is tegelijkertijd een valkuil, omdat je met vele meningen te maken krijgt. Ook zijn sommige mensen of groepen onbereikbaar geworden. Tilburg is als alfastad weer wat extraverter. Dat voel je en dat merk je in de stad. Kijk naar Incubate of Festival Mundial; twee geweldige evenementen waar Tilburg de perfecte stad voor is.”

Dat Frijns zich in zijn carrière in het goede vaarwater heeft bevonden, moet zijn vruchten nu gaan afwerpen in zijn nieuwe functie. En van meerdere werkzaamheden nu de focus gaat leggen op één project: 013. “Ik ben nieuwsgierig”, zegt hij. “Ik wil mezelf verdiepen in het bedrijf, weten wat de meerwaarde is van 013. Waarom kiezen bands of concertpromotors voor ons en bijvoorbeeld niet voor Paradiso? Wat kunnen we er aan doen om andere namen aan te trekken? Het zal ook voor mij een zoektocht worden. Gelukkig zit hier een hecht team dat mij wegwijs kan maken en een berg ervaring heeft opgedaan in de afgelopen jaren.”
Samenwerken is des Tilburgs en Frijns heeft daar geen moeite mee. “Het klikt snel met mensen, vooral als je samen mooie dingen wil maken.”
013 is een volwassen bedrijf, drijvend op de popcultuur. Ook hierheeft Frijns veel ervaring mee, dankzij zijn STRP Festival, dat hij achter moest laten in Eindhoven. Op dat festival liet hij de bezoekers kennis maken met nieuwe muziek, kunstvormen en schoonheid in alle toonaarden. Die bagage neemt hij mee naar 013.  Frijns: “Ik geloof in de kracht van de popcultuur. 013 is natuurlijk een podium dat mensen brengt wat ze willen horen, maar bovenal is het een aanbod gedreven organisatie. We laten onze bezoekers nieuwe muziek ontdekken. Niets is zo mooi als verwondering kunnen zien in de ogen van mensen.”
Eén van de arbeidsvoorwaarden van de directeur van 013: full-time met muziek bezig zijn.  Frijns ziet het helemaal zitten. “Ik kom uit de elektronische hoek en hou er nog steeds van. Ook alles wat hiphop-gerelateerd is trekt mijn aandacht. Ik moet kunnen bewegen.” Hij lacht: “Ik heb twee kleine kinderen en hoor tegenwoordig vooral heel veel kinderliedjes, maar op een gegeven moment ken je dat ook wel.” Ik kan me nu weer storten op muziek. Mensen bijeen brengen, muzikanten een podium geven, de verwondering in ogen van mensen zien, honderden nieuwe mensen leren kennen.” Hij voegt daar aan toe: “En na afloop bijpraten met bezoekers in 013, of buiten, op de Korte Heuvel.”
Welkom in Tilburg, Frens.

Tekst: Frank van Bergen / Fotografie: Ton Toemen
Gepubliceerd in Magazine De T, editie april 2012

‘Het gevoel moet nog verankerd raken in Tilburg’

Ze zitten in hetzelfde schuitje: Wethouder Berend de Vries, projectontwikkelaar Wim Timmermans en Judith van Loon vanuit Piushaven, Levend Podium. Samen zorgen zij ervoor dat voor de ontwikkeling van de Piushaven alle neuzen dezelfde kant op wijzen. Hun boodschap is duidelijk. Bakboord, stuurboord? De Piushaven gaat volle kracht vooruit. 

Hoe staat het met de ontwikkeling van de Piushaven?
Wim Timmermans: “Het heeft een lange aanloopperiode gehad, maar er ontstaat nu iets. De mensen die er wonen, voelen het ook. De bedrijven ook. Corné Snels van Hardy’s is altijd een beetje een pionier geweest toen hij zich hier vestigde met zijn kappersark. Om ons heen raakt iedereen steeds enthousiaster. We werken het ook bij de bouw van ons project, de Havenmeester. Ondanks de crisis zijn we flink meters aan het maken. De woningen zijn erg in trek.”
Berend de Vries: “Het is natuurlijk ook een prachtig project, zo midden in de stad. Geneugten van de binnenstad, maar niet de overlast.  De Piushaven is een groot gebied en een belangrijk onderdeel van de ontwikkeling ervan, is het feit dat de voormalige industriële haven een levendig gebied wordt. Oude panden worden in oude luister hersteld of krijgen een nieuwe functie. Open gebieden worden ingezaaid met bloemen. Het wordt er ook groen; de anderhalve kilometer lange oevers dienen straks als groot havenpark.”

Het is nu, op de in aanbouw zijnde nieuwbouwprojecten en de nieuwe brug na, nog een beetje onzichtbaar allemaal. Wanneer gaan de Tilburgers echt resultaten zien?
Wim: “Over twee jaar is er al veel zichtbaar. Dan zijn nieuwbouwprojecten De Werf en de Havenmeester klaar. De eerste nieuwe bewoners wonen inmiddels al in hun nieuwe huis en het gaat steeds meer leven.”
Judith van Loon: “Maar het bruist nu al. De Piushaven is culturele antropologie op de vierkante meter, zeg ik altijd. Er zijn zoveel verschillende mensen en dat komt er allemaal samen. Dat zie je bijna nergens anders in de stad.”
Berend: “Je moet het een beetje zien als een oud huis dat je voor de eerste keer binnenloopt. Je moet dan door de oude, vervallen elementen heen kunnen kijken en kunnen zien wat de mogelijkheden zijn. Wij zien dat al, maar het is de bedoeling dat de rest van de stad dat ook ziet.”

Wat moeten we ons voorstellen bij de Piushaven over, pak ‘m beet, tien jaar?
Berend: “Terrasjes, levendigheid, galeries aan de haven, kleine winkels.. Kunst, cultuur, muziek. Geen eenheidsworst.”
Wim: “Zie het als een nieuw dwaalgebied. Vol met terrasjes waar mensen zitten die elkaar kennen. Iemand die z’n boot aan het schilderen is die op het terras even ontspant. Een gebied vol vrijbuiters. Maar tegelijkertijd de mannen in pak, met de stropdas los.”
Judith: “Maar ik zie ook permanente kunstwerken in de haven voor me. Dagjesmensen die echt voor de Tilburgse haven komen. “

En natuurlijk het letterlijke levende podium.
Judith: “Er staat inderdaad veel op het programma. We hebben varende concerten, poëzievaartochten, de opening van de Week van de Amateurkunst, kampvuurconcerten, drijvende filmavonden, het Drakenbootfestival en nog veel meer!”
Berend: “En natuurlijk is de Piushaven een prachtige museumhaven, met een aantal zeer bijzondere schepen. Dat worden er in de toekomst alleen maar meer. Daarnaast is het de grootste stadshaven van Brabant, waar veel passanten aanleggen.
Wim: “Wij zijn ervan overtuigd dat dit dé plek van Tilburg wordt. Nu de rest van Tilburg nog.”

Voor meer informatie over alle plannen en ontwikkelingen, check www.piushaven.nl
Fotografie: Camiel Donders
Gepubliceerd in De T, mei 2012 

Straotlaauwe

Ook op internet heb je  gevers en nemers. Ik ben een nemer. Ik geef niet zo veel. Wel ben ik, op Facebook, een fervent ‘vind-ik-leuk-er’. Zo toon ik mijn interesse, zonder direct diep op het bericht in te gaan of een snedige opmerking hoef te verzinnen. Dat niet iedereen weet wat wel en wat niet interessant is, blijkt helaas uit de vele statusupdates die wat mij betreft meteen door de digitale shredder heen mogen.

Want waar bij sommige mensen die drang vandaan komt, is mij een raadsel. Het zal een sociaal-emotionele oorzaak hebben. Wanneer iemand op Facebook met mij deelt dat hij op dat moment ‘incheckt’ op het Centraal Station van Lutjebroek, kan ik daar namelijk niet zo veel mee. Die drang van mensen om letterlijk alles met elkaar te delen is daarom niet aan mij besteed. Zo nu en dan een statusupdate is prima, maar dat je vanochtend wakker werd met hoofdpijn en wel twee Advils hebt ingenomen interesseert me dan weer geen reet. Of berichten met niet meer dan een ‘Kut!’ of ‘Bleeeghh’, hopende daar tientallen reacties mee uit te lokken,  is in mijn ogen slechts een wanhopige kreet om aandacht. Het zijn de Heleen van Royens onder ons. De mensen die graag naaktfoto’s van zichzelf op Twitter posten. Geen zin in? Abonnement opzeggen dan maar.

Het is dat stukje privacy op internet waar je zelf invloed op hebt. Hoewel je complete surfgedrag wordt bijgehouden door Google, Facebook, Twitter, de AIVD, het Witte Huis, Interpol, de FBI en de CIA, kun je zelf besluiten wel of niet te delen of je op vakantie gaat, dat je je zus al lang niet meer hebt gesproken of dat je een geweldige nacht aan het beleven bent.

Noem me hypocriet, met mijn Facebook, Twitter en LinkedIn-accounts, maar het is gewoon een kwestie van interesse. Want ik ben dan wel weer iemand die, zeker toen ik vorig jaar op huizenjacht was, kan genieten van het bekijken van interieurs van mensen op Funda. Dat iemand in Tilburg een woning aanbiedt op Funda voor € 159.000, terwijl het smerige huis wordt bevolkt door 24 katten (die allemaal op de foto staan), er in de badkamer vol vlekken een badkuip staat in de vorm van een walvis (!) en de eigenaar van het huis blijkbaar fervent verzamelaar is van vingerhoedjes, is natuurlijk geweldig om te zien.

Waar je dan weer helemaal niets aan kunt doen, is Streetview van Google. Voordat ik het enige tijd geleden ontdekte, hoorde ik de spannende verhalen. Over mensen die via Streetview waren betrapt op een slippertje, naakte vrouwen, inbrekers die op heterdaad betrapt werden, spectaculaire achtervolgingen op de snelweg, gebouwen in de fik, pubers die hun eerste zoen vereeuwigd zagen op de dienst van Google. Lekker mensen bespioneren vanuit je luie stoel. Voor mij reden om ook de Streetview van Tilburg eens te bekijken. Eens kijken wat voor schunnige taferelen zich in onze eigen stad afspelen.

Valt dat even vies tegen. Geen spektakel te bekennen. Tilburg blijkt voor Streetviewbegrippen een belachelijk saaie stad. Ja, een verkeerd geparkeerde auto in de Dionisius Koolenlaan. Iemand die een rookpauze op de hoek van de Clercxstraat. We komen te weten dat de bewoner van Ringbaan Oost 391, gezien de waslijn die buiten op één hoog hangt, een voorkeur heeft voor blauwe kleding. Dat er in de Goudenregenstraat een liefhebber van Laven woont. Dat er mensen op de Spoorlaan door het rode stoplicht lopen. Dat Garagebedrijf Ron in de Zuidoosterstraat regelmatig zijn ramen laat wassen. Dat inwoners van de Generaal Smutslaan houden van Grote Bloembakken in hun voortuin,  die in de Tafelbergstraat van grote beelden, dat aan de Ridderstraat 41 Vince en Dorris zijn geboren en dat ze in de Maaslandstraat niet van tuinieren houden. Maar ja, dat kan ik ook gewoon zien als ik er met mijn fiets langs rijd.
Misschien saai, maar loslopende moordenaars, inferno’s, op heterdaad betrapte inbrekers, met messen zwaaiende gekken, levensgevaarlijke achtervolgingen; het is op de Streetviewfoto’s van Tilburg nergens te bekennen.

Vind ik leuk.

The Joshua Tree

Muisstil was het. Op dezelfde plek die de Simple Minds, Snoop Dogg, Muse, Queens of the Stone Age, Armin van Buuren, Moby, Golden Earring, Krezip, Within Temptation, Robbie Williams en Faithless ooit op zijn grondvesten deden schudden, kon je minutenlang een speld horen vallen. Daar was hij dan, bijgestaan door zijn grote liefde, in de concertzaal die hij het meest liefhad. De zaal die hij maakte tot wat het nu is; een popcentrum dat in Nederland zijn gelijke niet kent. Een poppodium dat, zoals het zelf zegt op de website,‘de wind in de zeilen heeft.’

Het is het testament van een man die vele Tilburgers uit de culturele wereld heeft geraakt, of heeft geïnspireerd. Want hoe kritisch hij ook kon zijn, hij was kritisch op de meest positieve manier waarvoor zelfs de grootste zwartkijker waardering moest hebben. Het is misschien wel daarom dat hij, sinds zijn aantreden als directeur van 013, zijn 013 kon uitbouwen tot wat het nu is.

Hij ging op vakantie, met zijn grote liefde. Joshua Tree National Park in Californië werd een belangrijk onderdeel van hun reis. Het was de plek waar Anton Corbijn zijn befaamde albumhoes voor U2’s Joshua Tree fotografeerde. Als fervent muziekliefhebber wilde hij er ook een kijkje gaan nemen.
Om dezelfde reden heb ik enkele jaren geleden het Joshua Tree Nationaal Park ook doorkruist. Ik kocht er een zakje met zaadjes, zodat ik bij thuiskomst mijn eigen Joshua Tree zou kunnen laten groeien. Ik heb het nooit gedaan. Het zakje bleef in de kast liggen.

Hij wilde deze plek ook graag bezoeken en zo geschiedde. Het zou de laatste plek zijn die Guus van Hove en Helena Nullett zouden zien. Op 22 augustus kwamen ze er om het leven. Dat ze omringd waren door Joshua Trees, is misschien ook wel tekenend. De woestijnboom is een snelle groeier en put kracht uit zijn omgeving, laat zijn wortels diep onder de grond uitwaaieren om zo aan voedsel te komen en de hoogte in te groeien.
Wanneer ik een bomvol 013 zie, zoals tijdens de herdenkingsdienst van Guus van Hove, kan ik niet anders dan een vergelijking maken met een Joshua Tree. De verhalen die ik hoor, van de mensen met wie hij intens samenwerkte, de mensen die hem het allerbeste kenden, versterken dat gevoel alleen maar. Guus zijn wortels gingen diep, waaierden uit door de hele stad en bracht talloze mensen bij elkaar. Hij verbond mensen. Hij zorgde ervoor dat 013 groeide en nog jaren mee kan doen als poptempel van het Zuiden.

Tijdens de herdenking worden nummers van Cristina Branco en Adèle ten gehore gebracht. En toch, wanneer Guus en Helena door een erehaag van honderden mensen worden uitgeleid, een staande ovatie krijgen en de auto’s langzaam wegrijden, zoemt dat ene lied door mijn hoofd. Dat ene lied, van U2’s The Joshua Tree, met die woorden:
Midnight – our sons and daughters
Were cut down and taken from us
Hear their heartbeat
We hear their heartbeat

En inderdaad. Wanneer binnenkort Incubate weer te zien is in 013. Wanneer de stampende beats van Euphoria uitgestort worden over de Dommelsch Zaal. Wanneer het gitaarwerk van Within Temptation terugkeert op het podium. Wanneer Billy the Klit, Rowwen Hèze, De Dijk, Destine, Roosbeef, Racoon en de Popronde Brabants enige echte poptempel opzoeken, wanneer 013 week in,week uit, jaar in en jaar uit, op z’n kop wordt gezet door muziekliefhebbers uit alle windstreken. Dan voel je het. Dan hoor je het. Dan kun je zeggen We Hear his heartbeat. En daar hoeft het niet muisstil voor te zijn.

Ik heb vanochtend eindelijk de zaadjes van mijn Joshua Tree geplant.

Frank van Bergen

Gepubliceerd in Magazine De T, oktober 2011

Crimefighter zkt stad (N-Br)

Nu het voorjaar weer aanbreekt, betekent dat ook de komst van bijen en wespen. Ik heb al jaren een bijenfobie. De geelzwart-gestreepte criminelen laten me zweten als een bezetene wanneer ze bijvoorbeeld plotseling op mijn bierglas landen. Wanneer er een in huis zit, mijd ik de desbetreffende kamer totdat het beest de uitgang heeft gevonden of is overleden. Ik kan er niets aan doen.

Gisteren zat ik Batman Begins te kijken. In die film is te zien hoe Bruce Wayne zijn alter ego Batman wordt. Wat ik nooit eerder begreep was waarom de miljardair de gedaante van een vleermuis aannam om misdadigers te pakken. Toegegeven, een levensgrote vleermuis kan angstaanjagend zijn, zeker als je er helemaal door in elkaar geslagen wordt, maar waarom geen leeuw? Of een tijger? Of een reuzenspin? De reden voor een vleermuispak is dat Bruce Wayne ooit in een put viel, omringd door honderden vleermuizen. Op die manier bouwde hij zijn fobie voor vleermuizen op. ‘Vleermuizen maken me bang. Het wordt tijd dat mijn vijanden die angst met mij delen’, vertelt hij in de film tegen zijn butler Alfred. Kijk, dat is pas een reden.

Momenteel lijkt er geen kruid gewassen tegen de huidige misdaadgolf in Tilburg. Eindhoven op haar beurt staat ook weer lekker hoog in de lijst van meest criminele steden van Nederland. Politie en justitie weten niet wat ze moeten doen om de terreur te stoppen. Pomphouders blijven achter met een lege kassa, winkeliers met een trauma. Meer cameratoezicht wil niet helpen. Pepperspray is een idee natuurlijk. Toch loop ik al een tijdje rond met een ander idee.

Het is tijd voor een strijder tegen het kwaad. Een rolmodel en voorbeeld waar zowel kinderen als volwassenen tegenop kijken en die tegelijkertijd misdadigers angst inboezemt. Batman komt toch niet, die is al beschermheer van Gotham City, Spiderman heeft het te druk in New York en de Hulk heeft teveel issues met zichzelf. Tijd voor een nieuwe superheld dus. Ik bied me aan om met groot vertoon de misdaad te lijf gaat in Tilburg City en als het moet zelfs in Eindhoven. Ik ga criminelen de stuipen op het lijf  jagen met mijn eigen fobie als logo: de Bij.

Als Bijen-Man (of Bee-Man) sluip ik, gewapend met een gigantische angel en voelsprieten op mijn hoofd, over de daken van de donkerste hoekjes van Tilburg en Eindhoven, op zoek naar in het duister schuilende criminelen. Een luid gezoem als voorbode van mijn komst. Als signaal voor de lokale arm der wet gebruiken we het zoeklicht die op de Pathé bioscoop staat. ‘Bzz’ staat er dan op de wolken geschreven. Het zoeklicht reikt  ver de lucht in, dat is nodig, want Bee-Man is natuurlijk ook actief in Goirle en Berkel-Enschot. En dan maar hopend op The Joker; Een krankzinnige die moordt en raast, chaos wil en tegelijkertijd alles onder controle heeft. Zonder emotie en onvoorspelbaar wreed tegen andere zware criminelen. Die rechters en openbaar aanklagers laat kruipen en de hele stad in chaos brengt.

Hadden we hier ook maar zo’n schurk, verzucht ik dan na een tijdje als Bee-Man de stad te hebben beschermd. Nee, Tilburg moet het doen met een stelletje trieste inbrekers en tasjesdieven. Mensen die het nodig vinden om voor wat zakgeld hardwerkende winkeliers te overvallen. Crimineeltjes die met een auto bij een winkelpui naar binnen rijden om spijkerbroeken en Pokemonkaartjes te stelen.
Inbrekers hebben de winkel van mijn ouders ook wel eens bezocht. Omdat ze, onvoorbereid als ze waren, zich natuurlijk tering schrokken van het alarmsysteem, vluchtten ze meteen weg. Alles lieten ze staan, behalve de inhoud van het Kankerfondspotje. Het is toch wel triest met je gesteld als crimineel als je geld jat, wat bedoeld is om kanker te bestrijden.

Geen wonder dat Batman in Gotham blijft. Daar heb je The Joker tenminste. Bee-Man huilt. Wij moeten het hier doen met laffe, achterbakse, geld jattende criminelen die te lam zijn om zelf te werken. Waar zijn de echte criminelen? Zoals in The Dark Knight waar The Joker, in een uiting van wederzijdse onmisbaarheid, tegen Batman zegt: ‘You know, you and I could do this forever’.

Mazzelpik.

Manhattan aan de Leij

‘Wat nou skyline?’ zei Anton. ‘Rot toch op!’

Ik zat op één van de eerste echte lentedagen bij Café de Langeboom en was weer eens verwikkeld in een gesprek over Tilburg. Anton kom ik altijd tegen bij de Langeboom. Ik had hem al even niet gezien, omdat hij het te druk had om zijn nieuwe huis in een grote nieuwbouwwijk in het westen van de stad voor de zoveelste maal te verbouwen.

‘Ik zag hem echt. Hij bestaat!’ 
‘New York, Rotterdam, dat zijn pas skylines. Rot toch op met je skyline.’ Anton keek me met zijn bekende verontwaardigde blik aan.

Ik had hem zojuist verteld van mijn nachtelijke autorit op het Noordoost-tangent, eerder die week, waarbij ik links van mij zowaar een skyline zag liggen van Tilburg. Een week later reed ik over het viaduct en toen ik richting de binnenstad keek, zag ik haar weer. Ik zag de flats in Tilburg-Noord, het Interpolis-gebouw, St. Josefkerk, de Stadsheer, Westpoint, het Pieter Vreedeplein in aanbouw, de gebouwen op de Spoorlaan en enkele andere flatgebouwen die ik zo één, twee, drie niet thuis kon brengen. Vol trots vertelde ik Anton over mijn ervaringen.
Hij lachte me uit.

‘Jij bent ook zo’n typische yup die veel meer van Tilburg wil maken dan dat het is. Straks kom je nog met opmerkingen dat Tilburg het Manhattan aan de Leij is.’ Hij bulderde het uit.

‘Ik probeer het alleen maar van de positieve kant te bekijken,’zei ik. ‘Tilburg heeft alle potentie. Alleen willen sommige mensen het gewoon niet zien. Weet jij eigenlijk wel wat een skyline inhoudt? Wat de definitie van skyline is?’

‘Vertel het me maar eens Frankyboy’, zei hij uitdagend. Ik wist dat hij me niet serieus zou nemen.

‘Een skyline of een stedelijk silhouet is een reliëf dat een stad met over het algemeen hoge gebouwen of andere stedelijke structuren vormt binnen de horizon. Vooral hoge gebouwen zijn een belangrijk deel van de skyline. Een skyline is een vingerafdruk van een stad. Geen enkele is hetzelfde.’

Anton zei niets en nam nog eens een slokje van zijn zelf meegebrachte Aldi-bier. De serveerster keek niet blij. Sinds zijn verhuizing van de binnenstad naar de nieuwbouwwijk neemt Anton stiekem zelf zijn eigen blikjes mee de kroeg in. Het huis had hem meer gekost dan goed voor hem was. En dan wordt je gedwongen zelf meegenomen bier te drinken.

Anton, de man met de dromen. De schrijver met duizenden ideeën voor boeken. Mijn grote voorbeeld. Mensen zoals hij zouden met hun ambitie een stad als Tilburg tot aan de hemel kunnen laten reiken.

Tot hij uit de binnenstad wegtrok. Zijn dromen vervaagden en zijn manuscripten raakten zoek bij de verhuizing.

‘Je hebt het wel echt naar je zin daar hè, in dat oude straatje van je. Hoe lang denk je daar nog te blijven? Ik ken jou, als je langer samenwoont ben je daar ook zo weg.’

‘Geenszins,’ onderbrak ik hem. ‘Ik heb nog teveel dromen. Te veel ideeën, te veel ambitie en geen tijd.’

Hij zweeg weer en ik zag hoe zijn ogen afdwaalden naar buiten. Zijn schouders leken te kraken onder de last van zijn eigen hypotheek. Hij woonde vroeger tegenover het café. Daar, in dat huis hadden we het tijdens studentenfeesten uren over onze plannen om Tilburg het imago te geven wat het verdient. Het Manhattan aan de Leij. Tilburg Cultuurstad. De zesde stad van het land.
Ik rekende mijn drankjes af en ging sigaretten halen. Toen ik terugkwam, zag ik dat Anton weg was. Het geld voor de fooi had hij meegenomen.

‘Dag Anton, ik zie je wel weer,’ fluisterde ik in mezelf toen ik de Nieuwlandstraat weer in liep, op zoek naar mijn fiets. Het was lente, maar nog fris buiten. Toch voelde ik me warm van binnen. Ik ben pas 26.

‘Nu kan het nog,’ dacht ik.