The Joshua Tree

Muisstil was het. Op dezelfde plek die de Simple Minds, Snoop Dogg, Muse, Queens of the Stone Age, Armin van Buuren, Moby, Golden Earring, Krezip, Within Temptation, Robbie Williams en Faithless ooit op zijn grondvesten deden schudden, kon je minutenlang een speld horen vallen. Daar was hij dan, bijgestaan door zijn grote liefde, in de concertzaal die hij het meest liefhad. De zaal die hij maakte tot wat het nu is; een popcentrum dat in Nederland zijn gelijke niet kent. Een poppodium dat, zoals het zelf zegt op de website,‘de wind in de zeilen heeft.’

Het is het testament van een man die vele Tilburgers uit de culturele wereld heeft geraakt, of heeft geïnspireerd. Want hoe kritisch hij ook kon zijn, hij was kritisch op de meest positieve manier waarvoor zelfs de grootste zwartkijker waardering moest hebben. Het is misschien wel daarom dat hij, sinds zijn aantreden als directeur van 013, zijn 013 kon uitbouwen tot wat het nu is.

Hij ging op vakantie, met zijn grote liefde. Joshua Tree National Park in Californië werd een belangrijk onderdeel van hun reis. Het was de plek waar Anton Corbijn zijn befaamde albumhoes voor U2’s Joshua Tree fotografeerde. Als fervent muziekliefhebber wilde hij er ook een kijkje gaan nemen.
Om dezelfde reden heb ik enkele jaren geleden het Joshua Tree Nationaal Park ook doorkruist. Ik kocht er een zakje met zaadjes, zodat ik bij thuiskomst mijn eigen Joshua Tree zou kunnen laten groeien. Ik heb het nooit gedaan. Het zakje bleef in de kast liggen.

Hij wilde deze plek ook graag bezoeken en zo geschiedde. Het zou de laatste plek zijn die Guus van Hove en Helena Nullett zouden zien. Op 22 augustus kwamen ze er om het leven. Dat ze omringd waren door Joshua Trees, is misschien ook wel tekenend. De woestijnboom is een snelle groeier en put kracht uit zijn omgeving, laat zijn wortels diep onder de grond uitwaaieren om zo aan voedsel te komen en de hoogte in te groeien.
Wanneer ik een bomvol 013 zie, zoals tijdens de herdenkingsdienst van Guus van Hove, kan ik niet anders dan een vergelijking maken met een Joshua Tree. De verhalen die ik hoor, van de mensen met wie hij intens samenwerkte, de mensen die hem het allerbeste kenden, versterken dat gevoel alleen maar. Guus zijn wortels gingen diep, waaierden uit door de hele stad en bracht talloze mensen bij elkaar. Hij verbond mensen. Hij zorgde ervoor dat 013 groeide en nog jaren mee kan doen als poptempel van het Zuiden.

Tijdens de herdenking worden nummers van Cristina Branco en Adèle ten gehore gebracht. En toch, wanneer Guus en Helena door een erehaag van honderden mensen worden uitgeleid, een staande ovatie krijgen en de auto’s langzaam wegrijden, zoemt dat ene lied door mijn hoofd. Dat ene lied, van U2’s The Joshua Tree, met die woorden:
Midnight – our sons and daughters
Were cut down and taken from us
Hear their heartbeat
We hear their heartbeat

En inderdaad. Wanneer binnenkort Incubate weer te zien is in 013. Wanneer de stampende beats van Euphoria uitgestort worden over de Dommelsch Zaal. Wanneer het gitaarwerk van Within Temptation terugkeert op het podium. Wanneer Billy the Klit, Rowwen Hèze, De Dijk, Destine, Roosbeef, Racoon en de Popronde Brabants enige echte poptempel opzoeken, wanneer 013 week in,week uit, jaar in en jaar uit, op z’n kop wordt gezet door muziekliefhebbers uit alle windstreken. Dan voel je het. Dan hoor je het. Dan kun je zeggen We Hear his heartbeat. En daar hoeft het niet muisstil voor te zijn.

Ik heb vanochtend eindelijk de zaadjes van mijn Joshua Tree geplant.

Frank van Bergen

Gepubliceerd in Magazine De T, oktober 2011

Een gezellige muziekleraar

Urenlang kon ik vroeger luisteren naar mijn muziekleraar op school. Hoe hij vertelde over zijn tijd in San Francisco, waar hij in tijdens de jaren zeventig in een bandje speelde. Dan pakte hij weer eens zijn gitaar te voorschijn en speelde zomaar een lied, afgewisseld met prachtige anekdotes over vervlogen tijden waarover ik slechts kon dromen. Had ik de jaren zestig en zeventig maar meegemaakt, verzuchtte ik dan.
Een concert van Paul McCartney anno 2009 wekt bij mij hetzelfde, nostalgische gevoel op. Tussen de Wings-hits en Beatles-klassiekers door vertelt Macca regelmatig leuke anekdotes. De beelden op de grote videoschermen versterken mijn heimwee naar een tijd die ik nooit meemaakte. Elke keer wanneer Sir Paul een anekdote begint met “You know, back in the sixties I was…” hang ik aan zijn lippen, hunkerend naar smakelijke verhalen over die tijd waarvan mijn ouders, fervent Beatles-fans, zeggen dat het zo mooi was.

Wat ook meteen de reden is dat het publiek van die leeftijd pas echt massaal los komt wanneer ‘Paperback Writer’, Eleanor Rigby’, ‘Hey Jude’ en andere klassiekers uit de Beatleskoker tevoorschijn worden gehaald. De misschien wel laatste kans om een Beatle live op te zien treden, daar komen zij voor. Klanken uit het verleden komen naar boven, met bijbehorende gevoelens. Een stoere, grote man naast mij veegt stiekem een traan uit zijn ogen tijdens het Lennon-eerbetoon ‘Here Today’. De vrouw even verderop kan haar tranen niet tegenhouden bij ‘Let it be’. Ik kan slechts gissen naar de reden van deze tranen, maar iets zegt mij dat de klanken uit het verleden deze mensen doen terugverlangen naar vervlogen tijden.

Paul McCartney is inmiddels 67 jaar oud en bewijst in het Gelredome dat hij nog steeds de meester van de popmuziek is. Ruim tweeënhalf uur staat hij stevig rockend op het podium en lacht met de pretoogjes waarvoor hordes vrouwen ooit plat gingen. Die tijd is al lang voorbij. Wat overblijft is die gezellige, anekdotes vertellende, muziekleraar.

Maar wel de beste muziekleraar ooit.

(Gepubliceerd in Revu, januari 2009. Gezien op 9-12-2009 in het Gelredome, Arnhem)

The Blackout Cries Mary

 

Heb diep in de nacht een beetje zitten knutselen met MovieMaker: gitaarhelden Matthew Bellamy en Jimi Hendrix gecombineerd in beeld & geluid. Mashup van DJ Johnny Red.