The Ghost Writer

Er zijn vele momenten in Roman Polanski’s The Ghost Writer, waarbij je je even in een Hitchcockfilm waant. Vooral bij de scene waarin een briefje wordt doorgegeven en waar je het briefje van hand naar hand ziet gaan, is duidelijk te zien dat Polanski goed naar de grootmeester van de suspense heeft gekeken. Polanski laat in zijn nieuwste film geen steekje vallen: dit is een man die weet hoe je een thriller regisseert. De heerlijk rustige spanningsopbouw, de belichting, de muziek. Deze film maakt gebruik van suspense, in plaats van actie en shock-elementen. Opvallend is trouwens ook dat er weinig clichés te zien zijn: in een film met als titel Ghost Writer, wordt er er verdomd weinig geschreven. Geen lange scenes van een schrijver aan zijn bureau, peinzend over zijn woordkeus. Geen inspiratieloze scenes waarin de hoofdrolspeler een writer’s block heeft. Er worden in deze film welgeteld slechts vier regels geschreven. Gelukkig maar.

De voormalige Britse premier Adam Lang (een opvallende Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Wanneer deze ghost writer (Ewan McGreggor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires.

Soms heb je het gevoel dat je naar een oude Britse detectivefilm zit te kijken. Elk staflid van Lang zou een potentiele dader kunnen zijn. Dit oude gegeven wordt gemixt met een verhaallijn over het mishandelen van Afghaanse krijgsgevangenen. Maar het zijn de perfect uitgekozen thriller-elementen die The Ghost Writer boven het gemiddelde tillen. De scene waarin de Ghost in de stromende regen met de fiets een tocht over het eiland maakt, de alom aanwezige zwarte auto’s, het interieur van Langs verblijfplaats: alles klopt. De climax mag dan net ietsje over de top zijn; het allerlaatste shot is subliem.

The Ghost Writer heeft prachtige art-direction en neemt je mee in het verhaal. Knap is vooral het rustige tempo waarin de film opbouwt, vooral in tijden waarin rust veelal plaats maakt voor snel gesneden actiescenes. De 76-jarige Polanski, die het script ook schreef, laat zien hoe het was toen regisseurs hun vakmanschap lieten blijken door verhaal te verkiezen boven effecten. Roman Polanski heropent hier een oude en lanceert hopelijk een nieuwe wereld van suspense.  Nu maar hopen dat meer regisseurs zijn voorbeeld volgen.

****

The Ghost Writer is te zien in Must See Tilburg, Euroscoop Tiburg, Pathé Eindhoven en Zien Bioscopen Eindhoven.

 

Het Carice van Houten Effect

Het was het afgelopen jaar haast vloeken in de kerk wanneer ik op een feestje durfde te verkondigen dat ik Carice van Houten eigenlijk helemaal niet zo’n goede actrice vind. Mensen draaien zich als een éénkoppig monster naar me toe en schermen met filmtitels als ‘Zwartboek’ en ‘Komt een vrouw bij de dokter’ om mijn ongelijk te bewijzen. Wanneer ik dan nog durfde in te brengen dat dat eigenlijk ook maar matige films waren, werd er schuimbekkend gegooid met films als ‘Alles is Liefde’ en ‘Valkyrie’; de film met Tom Cruise waarin Carice welgeteld 3,5 minuut te zien is. Toch krijgt mijn stelling de laatste tijd meer bijval en zien kennissen en vrienden eindelijk wat ik bedoel.

 Carice van Houten lijdt namelijk aan het Monique van de Ven-effect. Monique van de Ven was ooit net zo bekend en geroemd als Carice van Houten nu. Ze won twee gouden kalveren en speelde in de ene na de andere Nederlandse film. En dat was nou net het probleem: ze speelde in elke Nederlandse filmproductie. Dat zelfde probleem heeft Carice van Houten ook. Ik was eigenlijk na Zwartboek (‘Houdt het dan nooit op?’) al uitgekeken op de beperkte acteermogelijkheden van Van Houten, maar nu ik ook ‘Ik omhels je met duizend armen’ (‘wanneer houdt het ooit op?”)’ en ‘Komt een Vrouw Bij De Dokter’ heb gezien wordt me helemaal duidelijk wat de reden is van het succes van Carice: ze is de beste vis in een vijver vol rotte. Nederlands acteertaltent is zeer zeldzaam en Carice steekt daar dan nog wel met kop en schouders bovenuit. Desalniettemin blijft het een actrice met matige acteerkwaliteiten die op geen enkel ogenblik weet te overtuigen. Het blijft altijd Carice van Houten die in een film speelt. Je kijkt naar de actrice, niet naar het karakter die ze zou moeten spelen.

Zo ook in ‘De Gelukkige Huisvrouw’, de nieuwste Nederlandse productie. We zien Carice in de de verfilming van Heleen van Royens gelijknamige bestseller. Carice is weer op dreef op de haar bekende, nonchalante manier. Ze vloekt, ze tiert en geen moment overtuigt Van Houten in de rol van de cynische en verwarde Lea, die na haar bevalling aan een postnatale depressie lijdt.

Hoewel de scenaristen (waaronder Van Royen zelf) en regisseur Antoinette Beumer in de tweede helft van de film proberen de ware oorzaak van de depressie naar boven te halen, is het dan al te laat om enige vorm van medelijden te hebben met de stoere Lea, die vooral platvloers overkomt.

Toegegeven: Carice van Houten slaagt er wel in je door de hele film mee te nemen naar de eindstreep. Dat doet ze op de bekende manier, in de rol van stoere, toch kwetsbare vrouw (zie ook: Zwartboek, Komt een vrouw bij de dokter en Ik omhels je met duizend armen) Het is de hoogste tijd dat er nieuw en vooral meer talent opstaat in Nederland. Want met Carice hebben we het inmiddels wel gehad. Toch staat de nieuwe Nederlands/engelse productie met Carice van Houten en (tja) Rutger Hauer alweer op stapel: Black Butterflies.

Houdt het dan nooit op?

De Gelukkige Huisvrouw is nu te zien in Mustsee Tilburg en Pathé Eindhoven.

Bekijk de trailer van ‘De Gelukkige Huisvrouw.’

The Blackout Cries Mary

 

Heb diep in de nacht een beetje zitten knutselen met MovieMaker: gitaarhelden Matthew Bellamy en Jimi Hendrix gecombineerd in beeld & geluid. Mashup van DJ Johnny Red.